Fólk fær stundum galnar hugmyndir í Hollywood. Sumar verða að veruleika en aðrar rætast sem betur fer aldrei. Í „Hvað ef...?“, nýjum pistlum hér á Svarthöfða, rifjum við upp ýmsar gamlar delluhugmyndir og veltum fyrir okkur hvernig hefði farið ef þær hefðu komist alla leið í bíó.
Casablanca er einhver allra besta bíómynd í sögu Hollywood og undursamleg ástarsaga fólks sem heimsstyrjöldin og göfugur málstaður þeirra sem stóðu upp í hárinu á nasistum stíaði í sundur. Ingrid Bergman og Humphrey Bogart eru frábær í hlutverkum elskendanna Rick Blaine og Ilsu Lund og það er að sjálfsögðu ekki hægt að sjá neina aðra leikara fyrir sér í myndinni. Og tilhugsunin um B-leikarann Ronald Reagan, sem síðar varð forseti Bandaríkjanna, er martraðarkennd. Enda er hún ekki sönn þótt þessu sé víða haldið fram sem blákaldri staðreynd, í bókum og á Netinu.
Bogart var alltaf efstur á blaði og í raun kom aldrei annar leikari til greina í hlutverk Ricks. Sem betur fer vegna þess að Casablanca festi Bogart í sessi sem kvikmyndastjörnu í fyrsta flokki og á stóran þátt geðveikislega svalri töffaraímynd hans sem hann heldur enn þann dag í dag þótt hann hafi legið í gröf sinni í 55 ár. Við skulum samt láta blekkjast eitt augnablik og pæla aðeins í því hvað hefði orðið ef Reagan hefði leikið Rick.
Þessi lífsseiga flökkusaga um Reagan í Casablanca er ekki alveg úr lausu lofti gripinn vegna þess að í byrjun janúar 1942 plantaði markaðsdeild Warner Bros. fréttatilkynningu í The Hollywood Reporter þess efnis að Reagan og Ann Sheridan myndu leika saman í kvikmynd í þriðja sinn í hinni fyrirhuguðu Casablanca.
Fréttin fékk vængi og var birt í blöðum víða í Bandaríkjunum tveimur dögum síðar. Þegar fréttin birtist var fyrsta uppkast að handriti myndarinnar ekki tilbúið og Sheridan og Reagan voru aldrei raunverulegir valkostir í hlutverkin. Ástæðan fyrir þessu lífseiga óþokkabragði Warner var einfaldlega sú að á þessum árum voru leikarar samningsbundnir ákveðnum kvikmyndaverum sem sáu sér hag í því að nöfn leikara þeirra væru sem mest í fréttum. Þetta var því hrein og klár lygi til þess eins að minna á Reagan og Sheridan.
Hefði þetta hins vegar orðið raunin er í fyrsta lagi afar ólíklegt að Casablanca væri sú klassík sem hún er þar sem töfrar myndarinnar eru ekki síst bundnir við Bogart, Bergman og tilfinningaþrunginn samleik þeirra. Þá er einnig hætt við því,í versta falli, að Bogart hefði ef til vill ekki náð sínum stjörnustatus og hefði jafnvel þurft að sætta sig við að þurfa áfram að falla fyrir hendi James Cagney og Edward G. Robinsons í fleiri glæpamyndum. Þó ber að hafa í huga að The Maltese Falcon kom út skömmu áður og þar lak töffið af okkar manni.
Ef Reagan hefði leikið Rick er líka ákaflega ósennilegt að þessar línur og margar fleiri væru enn naglfastar í sessi:
All right, I will. Here's looking at you, kid.
Of all the gin joints, in all the towns, in all the world, she walks into mine.
We'll always have Paris.
Regan hafði bara ekki það sem þarf til þess að koma þessum fleygu orðum frá sér með þeirri hárnákvæmu blöndu töffaraskaps, tilfinninga og trega og Bogie gerði. Ef við gefum okkur aftur á móti að Casablanca hefði haft jafn góð áhrif á feril Reagans og Bogarts, án þess að verða sígild (það hefði verið útilokað), hefði myndin mögulega getað breytt gangi sögunnar.
Hefði Reagan náð lengra í bíóbransanum hljóta nefnilega að vera góðar líkur á þvi að hann hefði haldið sig þar og látið pólitíkina eiga sig. Þá hefði hann ekki orðið ríkisstjóri í Kaliforníu og ekki heldur forseti síðar. Í ljósi þessa má ætla að heimurinn sem við búum í í dag væri aðeins betri en hann er ef við hefðum sloppið við Ronnie í Hvíta húsinu. En þá ættum við ekki Casablanca. Þessa ómetanlegu perlu þannig að líklega hefur þetta allt verið þess virði.
But I've got a job to do, too. Where I'm going, you can't follow. What I've got to do, you can't be any part of. Ilsa, I'm no good at being noble, but it doesn't take much to see that the problems of three little people don't amount to a hill of beans in this crazy world. Someday you'll understand that.
Þessar línur hefðu nú þvælst eitthvað fyrir fertugasta forseta Bandaríkjanna. Þetta eru orð alvöru töffara.
Engin ummæli hafa verið skráð