Í bíó: Killer Joe (2011)

Chris grípur til þess örþrifaráðs að fá leigumorðingja til þess að ráða móður sína af dögum til þess að komast yfir líftryggingu hennar en féð ætlar hann að nota til þess að borga fíkniefnaskuld. Hann sannfærir föður sinn og systur um ágæti áætlunarinnar og í framhaldinu leita feðgarnir til lögreglumannsins og leigumorðingjans Joe Cooper eða Killer Joe.
 

Áður en lengra er haldið er rétt að geta þess að Killer Joe er helsjúk kvikmynd. Myndin fékk hinn alræmda stimpil NC-17 vestanhafs sem þýðir að þar er hún stranglega bönnuð börnum yngri en sautján ára.
 

Þótt leikstjórinn William Friedkin sé að nálgast áttrætt er enn hægt að treysta honum til þess að ganga fram af áhorfendum. Friedkin á að baki The Exorcist, The French Connection og Cruising sem taka á eins ólíkum viðfangsefnum og mögulegt er en eiga sameiginlegt að hafa verið á mörkum þess að áhorfendur gætu höndlað þær þegar þær voru sýndar fyrst. Killer Joe fellur í þennan sama flokk.

Hugmynd Chris um að kála móður sinni og að honum takist auðveldlega að selja fjölskyldu sinni hugmyndina skilur mann eftir gapandi yfir siðblindunni og illskunni. Hversu einföld og „rökrétt" ákvörðun á borð við þessa getur reynst sumum er manni illskiljanlegt en þegar lengra er hugsað er þetta daglegt brauð og reglulegt fréttaefni í dagblöðum víða um heim.
 

Tracy Letts skrifar handritið upp úr eigin leikriti og þeir sem sáu Björn Thors í hlutverki Joe í uppfærslu Borgarleikhússins á Killer Joe fyrir nokkrum árum munu örugglega hafa gaman að því að bera þessar útfærslur saman.

Letts skapar heilsteypta mynd af sveitalubba sem fær mann til þess að vilja kasta hlutum í tjaldið af reiði en persónusköpunin er svo góð að það er ekki annað hægt en að fylgjast með hvaða heimsku persónurnar taka upp á næst.
 

Friedkin og Letts eru á afar gráu svæði þar sem svartur húmor og smekklaus subbuskapur mætast og er auðvelt að missa sjónar af tormeltu viðfangsefni og þessu en sú er ekki raunin hér. Seinni hluti myndarinnar fellur meira undir það síðnefnda og eftir það sem á undan er gengið er ekki annað hægt en að enda myndina með trompi.

Leikhópurinn með draumaprinsinum Matthew McConaughey í broddi fylkingar er stórgóður. Það er mjög gaman að sjá McConaughey leita í dramahlutverk þar sem hann vakti fyrst athygli fyrir frammistöðu sína í slíkum myndum. Þótt hann sé ber að ofan í myndinni þá sýnir hann magnaðan leik sem hinn ógeðfelldi Joe. Ef Óskarsverðlaunaakademían gæti séð sér fært að horfa á myndina til enda þá gæti McCounaughey átt von á tilnefningu á næsta ári. Hið vegamikla hlutverk föður Charlies er í höndum Thomas Haden Church sem gerir persónunni afar góð skil. Þá eru þau Juno Temple og Emile Hirsch einnig góð í hlutverkum sínum sem systkinin Charlie og hin hrekklausa Dottie.
 

Friedkin dansar línudans í Killer Joe milli svarts húmors og smekklauss subbuskapar af mikilli næmni og snilld. Að myndinni lokinni rann mér vatn milli skinns og hörunds yfir þeirri tilhugsuninni um að fólk á borð við Joe, Charlie og fjölskyldu hans, andar að sér sama andrúmslofti og ég. Killer Joe er helsjúk kvikmynd en frábær er hún.