A PHP Error was encountered

Severity: Notice

Message: Only variable references should be returned by reference

Filename: core/Common.php

Line Number: 257

Malavita | Kvikmyndavefurinn Svarthöfði

Í bíó: Malavita (2013)

17. september '13 13:09 Malavita

„Fjölskyldan stendur ágætlega fyrir sínu og allir taka meðlimir hennar fyndna og skemmtilega spretti þótt hvergi sé frumleikanum fyrir að fara.“

Langt er liðið síðan franski leikstjórinn Luc Besson hefur leikstýrt einhverju af viti og fátt sem bendir til þess að hann muni aftur ná sömu hæðum og með La Femme Nikita og Léon á tíunda áratugnum. Hann hefur verið iðinn við að framleiða hart keyrðar spennumyndaflokka á borð við Taken, Transporter og Taxi. Því má með sanni segja að hann gíri sig talsvert niður í Malavita sem er óvenju hæggeng miðað við það sem við höfum vanist frá þessum skotglaða leikstjóra.

Robert De Niro leikur mafíósa sem fer huldu höfði í vitnavernd í Frakklandi. Hann á erfitt með að halda aftur af mafíósanum innra með sér og sömu sögu er að segja af eiginkonu hans (Michelle Pfeiffer), unglingsdóttur hans og syni sem öll beita kunnuglegum bellibrögðum harðsoðinna Brooklyn-búa á franska plebba í smábæ í Normandí. Bægslagangurinn í fjölskyldunni er slíkur að þau þurfa reglulega að flytja sig um set þannig að þau eru að gera alríkislögreglumanninn sem gætir þeirra (Tommy Lee Jones) bilaðan.

De Niro er orðinn ansi staðnaður en situr nokkuð vel í hlutverki svikarans sem kjaftaði frá félögum sínum enda má segja að hann sé að leika einhvers konar grín útgáfu af sínum þekktustu mafíósum og krimmum í gegnum árin. Michelle Pfeiffer er orðin allt of sjaldséð í bíó og er býsna brött í hlutverki eiginkonunnar sem lætur verkin tala og hikar ekki við að sprengja upp verslanir sé henni misboðið. Dianna Agron gerir dótturinni skemmtileg skil, ákaflega sjarmerandi og ofbeldishneigður unglingur og  John D'Leo rekur svo lestina sem aðal svindlarinn í grunnskólanum, drengur sem æltar sér að feta vasklega í fótspor föðurins. Öndvegisleikarinn Jones þvælist síðan á milli þeirra eins og illa gerður hlutur, grettinn og fúll, í bragðdaufu hlutverki.

Fjölskyldan stendur ágætlega fyrir sínu og allir taka meðlimir hennar fyndna og skemmtilega spretti þótt hvergi sé frumleikanum fyrir að fara. Steven Van Zandt gerði til dæmis þessu fyrirbæri, lífsreyndum mafíósa í einföldu samfélagi, mun betri og skemmtilegri skil í sjónvarpsþáttunum Lillyhammer. Og ef til vill er helsta mein Malavita að hún hefði þurft miklu meiri tíma, kannski svona eins og eina sjónvarpsþáttaröð.

Nóg er um uppákomur og hamagang í kringum fjölskylduna. Of mikið í raun þar sem sagan teygir sig í ýmsar áttir og fjórmenningarnir þurfa allir sitt pláss. Myndin verður því seigfljótandi og samhengislaus þótt góðir brandarar á stangi fleyti manni í gegnum hana framan af. Besson nær síðan upp ágætis spennu í lokin þegar félagar De Niros frá New York mæta til leiks, gráir fyrir járnum, í hefndarhug. Þá sleppir Besson fram af sér beislinu í byssubardögum, sprengingum og sæmilega ruddalegu ofbeldi. Hann hefði bara þurft að hafa línurnar skarpari og hafa miklu meira jafnvægi á milli gríns og spennu. Þá hefði hann mögulega sloppið fyrir horn.

Leikstjóri: Luc Besson
Handrit: Luc Besson, Michael Caleo, Tonino Benacquista
Leikarar: Robert De Niro, Michelle Pfeiffer, Dianna Agron, John D'Leo, Warren Blake, Tommy Lee Jones



Svarthöfði 2011-2013 - Allur réttur áskilinn | svarthofdi (hjá) svarthofdi.is | Um Svarthöfða