A PHP Error was encountered

Severity: Notice

Message: Only variable references should be returned by reference

Filename: core/Common.php

Line Number: 257

Mama | Kvikmyndavefurinn Svarthöfði

Í bíó: Mama (2013)

10. maí '13 16:33 Mama

„Mama er því þegar allt kemur til alls þokkalegur hrollur og vel yfir meðallagi en fær varla hárin til að rísa á þeim sem eru vel séðir í þessari deild og staðlaður söguþráðurinn verður til þess að hún skilur minna eftir sig en efni standa til.“

Nakið fólk, í sturtu til dæmis, og börn eru sérstaklega berskjölduð og varnarlaus í hryllingsmyndum. Þessi misserin virðist þó mun vinsælla að stofna börnum í hættu í myndum af þessu tagi (Sinister, Insidious, The Woman in Black) frekar en berrössuðum fullorðnum í baði, enda virkar þetta vel þannig lagað.

Einhvern veginn er sjálfgefið að óhjákvæmilega setur að manni hroll þegar börnum er stillt upp andspænis banvænum yfirnáttúrlegum öflum. En þetta er farið að verða dálítið þreytt og þótt Mama sé fyrsta flokks framleiðsla líður hún fyrir að koma í kjölfar, til dæmis, The Woman in Black vegna þess að maður er við að verða dálítið leiður á draugum sem ofsækja börn og foreldra þeirra. Í þessu tilfelli er mikill skyldleiki við svartklæddu konuna sérstaklega óheppilegur þótt Mama sé alls ekkert síðri mynd.

Hér byrja ósköpin þegar vel stæður fjölskyldufaðir missir vinnuna og gengur samstundis af göflunum. Hann drepur eiginkonu sína og ekur síðan á kolólöglegum hraða í slyddu og hálku út úr bænum með tvær litlar dætur sínar í aftursætinu. Planið, ef menn í þessu ástandi eru yfirleitt með einhverjar áætlanir, er greinilega að myrða dæturnar líka og svo væntanlega enda á að stúta sér.

Bíllinn fer út af veginum og sturlaði pabbinn leitar skjóls í hrörlegum og vægast sagt skuggalegum kofa úti í skógi. Þar reynir að hann að ljúka ódæðisverkum sínum en skelfileg skuggavera kemur i veg fyrir að litlu stelpurnar endi stutta ævi sína með byssukúlu í höfðinu.

Síðan líða fimm ár. Ekkert hefur til stelpnanna spurst en föðurbróðir þeirra, sem Nikolaj Coster-Waldau, leikur hefur leitað að litlu frænkum sínum allan tímann. Þær finnast í kofanum og eru orðnar að hálfgerðum úlfabörnum, urra, bíta og klóra, úfnar og skítugar. Geðlæknir nokkur tekur að sér að laga stúlkurnar að samfélagi mannanna á ný og þær flytja til frænda síns og kærustunnar hans, sem Jessica Chastain leikur. Pönkaðrar hljómsveitagellu með fullt af húðflúri.

Heimilislíf þessarar undarlega samsettu fjölskyldu er þó enginn dans á rósum þar sem einhver óværa og draugangur virðist fylga stúlkunum. Gengið er að því sem gefnu að hugur eldri stúlkunnar, Viktoríu, hafi klofnað við allar hörmungarnar og að hún burðist með hliðarsjálf sem systurnar kalla Mama. Þær halda því staðfastlega fram að Mama þessi hafi hugsað um þær árin fimm í kofanum í skóginum.

Heldur þykir þetta nú ótrúlegt en eftir því sem draugagangurinn magnast verður erfiðara að horfa fram hjá því að einhver óhreinn andi sé á kreiki í kringum stelpurnar. Draugurinn hrellir ekki aðeins persónunrnar þar sem hann leikur sér einnig að því að skella áhorfendum skelk í bringu og skapar vægast sagt ónotalega stemningu.

Allt er þetta svosem gott og blessað og sjálfsagt fyrirfinnast einhverjar óharnaðar heybrækur sem verða hræddar á Mama enda ókennileikinn vel útfærður og ekkert vantar upp á drungann. Háskinn mætti aftur á móti vera mun meiri og klysjuhjakkið dregur talsvert úr áhrifunum. Myndin fer býsna vel af stað en síðan er eins og hún leysist upp í höndum leikstjóra og handritshöfunda. Ef til vil ræðst það að nokkru leyti af því að hún er gerð eftir stuttmynd leikstjórans. Sú mynd vakti athygli leikstjórans snjalla Guillermo del Toro sem er einn framleiðenda Mama og fékk höfundana til þess að teygja lopa sinn í mynd í fullri lengd.

Fingraför del Toro eru víða áberandi og hvergi er hægt að setja út á útlit og stemningu. Það vantar bara þetta „eitthvað“ sem ríður baggamuninn þegar kemur að krafti og áhrifamætti hrollvekja. Mama nýtur þess þó að leikararnir standa sig með prýði og ná til áhorfandans. Þetta á sérstaklega við um Chastain sem er gerólík henni eins og við sáum hana í Zero Dark Thirty. Hér er hún með stutt svart hár, rosalega rokkuð, sjarmerandi og töff týpa sem finnur móðureðlið vakna þegar litlu stelpunum sem hún hefur engin blóðtengsl við er ógnað.

Sá fjallmyndarlegi danski leikari Coster-Waldau er líka voða sætur og allt og skilar sínu með sóma þótt hann fái úr miklu minna að moða en Chastain. Hann hefur farið á kostum sem illmenni í The Game of Thrones-þáttunum og var frábær brjálæðingur í Hodejegerne en nær ekki sama flugi hér. Stúlkurnar sem leika systurnar tvær sýna magnaðan leik og þá sérstaklega Megan Charpentier, sem leikur Viktoríu, en myndin fær mikið af tilfinningalegum slagkrafti sínum frá henni.

Mama er því þegar allt kemur til alls þokkalegur hrollur og vel yfir meðallagi en fær varla hárin til að rísa á þeim sem eru vel séðir í þessari deild og staðlaður söguþráðurinn verður til þess að hún skilur minna eftir sig en efni standa til.

Leikstjóri: Andrés Muschietti
Handrit: Neil Cross, Andrés Muschietti, Barbara Muschietti
Leikarar: Jessica Chastain, Nikolaj Coster-Waldau, Megan Charpentier, Isabelle Nélisse, Daniel Kash



Svarthöfði 2011-2013 - Allur réttur áskilinn | svarthofdi (hjá) svarthofdi.is | Um Svarthöfða